Fiction : ViewFinder
Pairing : Asami Ryuichi x Takaba Akihito
Type : Fan Fiction
:
[You'reMy Special One]
:
ค่ำคืนวันส่งท้ายปีเก่า......ในยามดึก.....
ห้องพักเล็กๆ ของทากาบะคุงที่อยู่ใจกลางเมือง......ยังคงเป็นที่พักริมทางของชายหนุ่มคนนี้เสมอ......
ก๊อก...ก๊อก.....
แอ๊ด.....!
"หวัดดี....." ชายหนุ่มเอ่ยทักเสียงทุ้มตามสไตล์ โดยไม่มองหน้าผู้เป็นเจ้าของห้อง.....และถือวิสาสะเดินเข้ามา.....
"อะ....อาซามิ......"
เด็กหนุ่มยืนนิ่ง เอือมระอากับชายหนุ่มเบื้องหน้า......ที่นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป......
แต่ในใจก็รู้สึกชื้นขึ้นมาเล็กน้อย......ที่คิดว่าตอนแรก จะต้องฉลองปีใหม่คนเดียวซะแล้ว.......
"วันนี้ฝนไม่ได้ตกนะ อาซามิ....." แต่ปากเขาก็ยังทำงานเหมือนเดิม..... -- --"
"รู้แล้ว.....ฉันไม่ได้มาหลบฝน......"
"แล้วมาทำไม?" เด็กหนุ่มเสียงแข็ง อยากจะฟังคำแก้ตัวของชายหนุ่ม.......
สายตาคมกริบ มองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า......แล้วยิ้มที่มุมปาก......
"หลบหิมะไง......."
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้าน ทิ้งให้เด็กหนุ่มยืนกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด....โต้ตอบอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย
"เธอไม่เห็นเหรอว่า ข้างนอกน่ะ หิมะตกหนัก.....หนาวจะตาย......" อาซามิยังอธิบายต่ออย่างหน้าตาย.....
ขณะที่มือท้าวแขนไว้ที่วงกบหน้าต่างทั้งสองข้าง....เงยหน้ามองออกไปรอบๆ ด้านนอก ซึ่งก็มีแต่หิมะตกจริงๆ แหละ
"ฮึ! ที่นี่ไม่มีอะไรให้นายอบอุ่นได้หรอกนะ......" ทากาบะกระแทกเสียงเล็กน้อย......
อารมณ์เสียจากการที่เขาแพ้ชายหนุ่มคนนี้ทุกที...... Y_Y
"เฮือก!" ทากาบะตกใจสะดุ้ง!
"มีสิ......." อาซามิเดินเข้ามารวบร่างของเขาทางด้านหลัง.....แล้วผลักให้เขาหันมาประชิดทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว......
ก่อนจะประกบริมฝีปาก.........
"ก็เธอไง.......เอ๊ะ.....กลิ่นอะไร?.......เค้กนิ?" อาซามิได้ลิ้มชิมรสวนิลาหอมหวานจากภายในปากของทากาบะ.......
เด็กหนุ่มคงจะทำไป ชิมไป....อย่างแน่นอน......
"อืม.........หอม....." อาซามิทำจมูกฟุตฟิต ดมไปตามตัวเขาอย่างน่าหมั่นไส้......
"อ๊ะ...ปล่อยนะ.......เหม็น......." ยิ่งดิ้นก็ยิ่งกระชับเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม.......
"กำลังฉลองปีใหม่หรือ?.......อืม......คิดไม่ผิดที่มาหา" ชายหนุ่มยิ้มอย่างกวนๆ......
"ใครว่าจะฉลองด้วยล่ะ" ทากาบะทำแก้มป่อง.....
"ฉันทำกินคนเดียวต่างหาก!"
"อื้อ....ปล่อยนะ......" อาซามิยังไม่ยอมลดละในการทำมิดีมิร้าย......แม้ว่าทากาบะจะร้องห้าม
กิ๊ง!
เสียงเตาอบดังขึ้น......ทำให้ทากาบะผละออกจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว.......
โดยมีชายหนุ่มเดินตามไปดูผลงานด้วย.......
ทากาบะเปิดฝาออก กลิ่นเค้กหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว......
เด็กหนุ่มบอกว่าจะทำกินเองคนเดียว แต่ขนาดของเค้กมันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น.......
"ก้อนเบ้อเร่ออย่างนี้.....เธอกินคนเดียวหมดเหรอ?" อาซามินั่งลง มือปลดเนคไทแล้วเอ่ยถาม
ทากาบะเกือบหน้าแดง เขาบอกชายหนุ่มไปว่า จะทำกินเองคนเดียว.....
แต่ในใจลึกๆ ก็อยากจะเสี่ยงทำดูเหมือนกัน.......
"ฉะ...ฉันชอบกินเค้ก......"
"หือ? จริงหรือ?......" อาซามิลุกขึ้นเดินมารวบร่างเล็กไว้อีกครั้ง
"อืม....ชอบกิน.....แต่ไหงไม่ยักอ้วนกว่านี้ซักทีล่ะ? หือ?....." อาซามิซุกใบหน้าที่ซอกคอขาวๆ
มือที่โอบเอวอยู่แกล้งลูบไล้ไปมาหาไขมัน.....
"ก็.....ก็.....เอ้าน่า......อ่ะ....ของนาย......" ทากาบะตักแบ่งเค้กใส่จานแล้วยื่นให้อาซามิ
"ถ้าไม่ท้องเสียก็คงจะดี......" อาซามิบ่นพึมพำ มือยังรวบที่เอวบาง ไม่ยอมรับจาน
"งั้นก็อย่ากิน!"
"ล้อเล่นน่า.....เอามาสิ.....แล้วของเธอล่ะ"
"นายกินเถอะ เดี๋ยวฉันตัดอีกชิ้นเอง...."
"ไม่เอา....กินด้วยกันสิ....." อาซามิมองหน้าเด็กหนุ่มด้วยสายตาธรรมดา
แต่ทากาบะมีแต่แววสงสัย จะเอาอะไรอีกเนี่ยตาคนนี้......
"มาเถอะน่า.....ฉันป้อนให้......." อาซามิกึ่งลากให้ทากาบะออกไปนอกห้องครัว แล้วหยุดที่โซฟา
ก่อนจะรั้งให้ร่างเล็กนั่งลงบนตักเขา......
"เฮ้!.....ทะ....ทำอะไรน่ะ....."
"ก็จะป้อนเค้กให้ไง......ว่าไง จะกินหรือเปล่า.....?"
"ฉะ...ฉันกินเองได้.....
"อย่าดื้อหน่อยเลยน่า......ฉันตอบแทนที่เธอทำเค้กให้ฉันกิน!"
"จะบ้าเหรอ?.....ฉันกินเอง....ดะ......" อาซามิดุนดันช้อนที่มีเค้กก้อนเล็กๆ ใส่เข้าปากช่างเจรจาทันที......
"อร่อยมั้ย?....." อาซามิถาม......
"ก็ลองกินดูสิ.....มาถามคนทำ....." ทากาบะเคี้ยวตุ้ยๆ เสตามองไปทางอื่น
อาซามิหยิบช้อนคันเดิมตักเค้กแล้วส่งเข้าปาก.....
"อื้ม......." อาซามิบรรจงเคี้ยวเรื่อยๆ ทากาบะหันหน้ามาขมวดคิ้ว......และลุ้น.....
"เป็นไง??" ทากาบะหันมาถามด้วยเสียงตื่นเต้น!!
"อื้ม....ก็.....ยังขาด......."
"ขาดอะไร??"
"ขาด.....ขาดความอร่อย!"
"ไอ้บ้า!!!!"
"อุ๊ก!......ฮ่า....ฮ่า....." อาซามิโดนทากาบะเล่นงาน.....แล้วเจ้าตัวก็ทำหน้าบึ้งตึงไปเลย......
"นี่.....หันมานี่ก่อน......ฉันบอกวิธีทำให้อร่อยให้มั้ย?"
"......." ทากาบะทำตาหรี่ลง เหมือนหยั่งเชิงว่า เจ้ายากูซ่านี่ รู้จริงเหรอ??
"ไม่เชื่อเหรอ??.....หันมาก่อนสิ......................นี่นะ วิธีจะทำให้อร่อย......มันต้อง.........."
อาซามิตักเค้กขึ้นมาหนึ่งคำเข้าปาก....ทากาบะมองจ้องตามทุกอย่าง........จน......
"อุ๊บ!...............อื้อออ............." เด็กหนุ่มถูกรวบไว้ในอ้อมแขน และถูกรุกล้ำด้วยเรียวลิ้น
ที่คละเคล้าไปด้วยกลิ่น.....และรสชาดอันหอมหวานของวนิลา......จากเค้กก้อนในปากอาซามิ.........
"แฮ่ก......." ทากาบะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ......ชายหนุ่มยิ้มกริ่มกับดวงหน้าระทวยนั่น......
"เป็นไง?......คราวนี้....อร่อยมั้ย?........" อาซามิหรี่ตาถามบ้าง......
"...บ้า....." เด็กหนุ่มหน้าแดง......แต่ช่างถูกใจอาซามิหนักหนา......จนเขาอดที่จะหัวเราะเบาๆ ในลำคอไม่ได้.......
"ยิ้มอะไร? นายสนุกนักเหรอ ที่ได้แกล้งฉันน่ะ......" ทากาบะเริ่มต่อขานด้วยความน้อยใจนิดๆ
ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่สามารถทำงานสัมพันธ์กับหัวใจที่อยากจะร้องห้ามเลยนะนั่น
"เปล่า.....ก็ชอบ....ที่เห็นเธอทำหน้าแบบนั้น......."
"แบบไหนกัน??" ไปถามเค้าทำไม?....ตัวเองหน้าแดงอยู่ทนโท่......
"ก็....นอกจากตอนกอดแล้ว ก็ยังดีใจที่เธอหน้าแดง....."
เด็กหนุ่มเขินกับคำพูดของอาซามิ เขาไม่ปฏิเสธหรอกว่าคิดเข้าข้างตัวเองแค่ไหน......
ด้วยความขวยเขินจึงเสไปเรื่องอื่นซะ.......
"ฉันจะเก็บแล้ว....."
"ทำไมล่ะ? ฉันยังกินไม่อิ่มเลย....."
"ก็นายบอกว่ามันไม่อร่อย! ไม่ใช่หรือไง?" ทากาบะแกล้งทำเสียงงอนเล็กๆ
"แต่กินแบบวิธีของฉัน.....อร่อยไม่ใช่เหรอ?" อาซามิรวบร่างเล็กไว้อีกที.......
"ฮึ! ฉันมันไม่เอาไหนเองแหละ......ทำอะไรก็ไม่ได้ตั้งใจทำเท่าไหร่? ใจลอยไปไหนไม่รู้!......."
ทากาบะพูดไปเรื่อย.....อาซามิแอบอมยิ้มอยู่ด้านหลัง.....เขาเริ่มทำให้ คนของเขา น้อยใจแล้วล่ะสิเนี่ย....
"ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้.....ก็แย่น่ะสิ.....เดี๋ยวก็ขาดใจตายกันพอดี......"
"ช่างปะไร!"
"ช่างได้ไง?.....ฉันก็แย่น่ะสิ.....ฝากไว้แถวๆ นี้ด้วย....."
'เกร๊ง! เกร๊ง!.....เสียงนาฬิกาเริ่มตีเบาๆ....'
"อะ....อะไร.....เล่า......" ทากาบะเริ่มเขินๆ กับคำพูดแปลกๆ.....ดวงตาโตกว่าเดิมเล็กน้อย.....
แต่ก็ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองให้มากไปกว่านี้หรอก.....
"ใครเค้า....รับฝาก....กัน....."
"เหรอ?.....แต่ฉันว่า......ของเธอ มันอยู่กับฉันนะ!" หุ หุ อาซามิยิ้มมุมปาก.....หลิ่วตาพูดด้วยความมั่นใจ!
แน่นอน! ของที่เขาตีตราจองไว้แล้ว มันก็ต้องอยู่กับเขาตลอดไปสิ.......
'เกร๊ง! เกร๊ง!.....เริ่มเวลาของเช้าวันปีใหม่....'
"จะบ้าเหรอ?......มะ....ใช่.....ซักหน่อย....." เด็กหนุ่มเขินอาย จนไม่รู้จะอายยังไง ทำไมต้องแพ้เจ้านี่ประจำ.....
สิ่งที่พูดมา ไม่มีทางจะให้แก้ตัวได้เลย......คงได้แต่ก้ม งุด ๆ ๆ.....อย่างงี้ลาะมั้ง....ทากาบะเอ๊ยยย.....ก็คิดได้แค่เนี่ย!!
'หึ.....หัวใจฉัน มีไว้ให้นาย.....ถ้าขาดนายแล้ว ชั้นคงสิ้นลมหายใจ........'
"งั้นมาลองดูมั้ย.....ว่า ใครจะหมดลมหายใจก่อนกัน......."
...
..
.
แล้วอาซามิจบประโยคด้วยเสียงจูบเบาๆ เป็นของขวัญปีใหม่ที่ชุ่มชื่นหัวใจสำหรับทากาบะ.....ของเขา......
'เกร๊ง! เกร๊ง!.....00 : 02.............'
[ The End ]
