Fiction : ViewFinder
Pairing : Asami Ryuichi x Fei Long
Type : Fan Fiction
Rate : NC-17
:
[ Surplus ]
:
......อาา.........เสียงเนื้อที่กระทบกัน เข้าจังหวะกับเสียงครางเบาๆ ที่อัดอั้นไว้........
ดังแว่วขึ้นเรื่อยๆ........เรื่อยๆ.....................
"อาา.....ฮึก.....ฮึก......จะ....เจ็บ......"
"อย่าเกร็ง....!!" เสียงทุ้มที่ดุดันบอกแกมสั่ง......
"ฮึก.....อึก.....จะไม่ไหว...แล้ว......."
"อย่าเพิ่ง........ทนอีกนิด.....อือ......."
...
..
.
ตรู๊ด ๆ ......ตรู๊ด ๆ........
'อาซามิพูด'
'......'
'ว่าไงนะ....????' ดังพร้อมกับเสียงกระแทกโต๊ะ....!!!!
'...............'
'บัดซบ!!!!!'
'มีอะไรครับบอส.....'
'เตรียมรถเดี๋ยวนี้!!!!'
...
..
.
'ไอ้พวกกระจอก.....ถ้าไม่ปล่อยเฟยหลงละก็......พวกแกไม่เหลือแม้แต่กระดูกแน่.......'
เปรี้ยง.....เปรี้ยง......เสียงปืนดังสลับไปมาทั้งสองข้าง......ชายหนุ่มผมยาวที่สะบักสะบอมเนื่องจากถูกรุมซ้อม
ยังมีแรงเปิดเปลือกตาขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นๆ หู......ใบหน้าสวยที่ปนเปื้อนไปด้วยรอยฟกช้ำ เปรยยิ้มที่มุมปาก
'จัดการไอ้พวกนี้ด้วย ฉันไปเอาตัวเฟยหลงออกมาก่อน.....'
'ครับ!!'
สามวันให้หลัง......จากเหตุการณ์ที่เขาถูกพวกอริทางการค้าในเมืองหลวงจับตัวไป
หมายจะซ้อมให้เขายอมที่จะปล่อยลูกค้าในมือให้เป็นของมันแทน......
แต่ด้วยความดื้อดึงที่มีอยู่ในตัวของเฟยหลง จึงยังความขัดใจให้แก่พวกมันเป็นอย่างมาก......
สุดท้าย บรรดาลูกน้องคงไม่เห็นใคร ที่จะสามารถขอความช่วยเหลือเร่งด่วนได้อีก....นอกจาก......
...
..
.
"อืออ......."
"อย่าเพิ่งขยับ......" เสียงชายหนุ่มตะโกนมาจากเก้าอี้ที่ถัดจากเตียงออกไป.......
"โอยยยย........"
"ฉันบอกแล้วเห็นมั้ย?.......นายหลับไปสามวัน" ชายหนุ่มเดินเข้ามาพยุงตัวของคนป่วยให้กึ่งนอนกึ่งนั่ง
"คงจะหิว....เดี๋ยวฉันสั่ง......." ร่างสูงจะเดินหันหลังกลับไป แต่มือของคนป่วยคว้าแขนเสื้อสูทเท่ๆ นั่นเอาไว้ก่อน
"ดะ....เดี๋ยวสิ......." เสียงแรกที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาด........
"เฮ้.....ไม่หิวหรือไง......"
"ไม่.....ฉันอยากคุย......"
"ตอนนี้นายต้องพัก แล้วก็กินข้าวซะ......ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น.......เรื่องที่จะคุย ยังมีอีกมาก....."
อาซามิแกะแขนที่รั้งเขาไว้ออก.....แล้วเดินออกจากห้องไป เขาสั่งให้คนจัดเตรียมอาหารเข้ามา.....
...
..
.
..
.
เสียงกระทบของผิวเนื้อเริ่มดังกระชั้นขึ้น......
"อื้อ....จะ....เจ็บบ~~!!!" ผู้ถูกกระทำโอดครวญ
"ก็อย่าเกร็งสิ......ผ่อนแรงไว้หน่อย......ฮึก.....อีกนิดเดียวเฟยหลง.....ฮึก!"
..
.
"อืม.....อือ......อ๊าา~~~~................." เสียงหวานเปล่งออกมาก่อน........
"ฮ้า~~~~~!!!!!!!!"
..
.
"แฮ่ก........เจ็บมั้ย?......" เสียงทุ้มเอ่ยถาม....ขณะที่มองใบหน้าสวยที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ.......
"เจ็บสิ.....บอกตั้งหลายครั้ง.....แฮ่ก......."
"โทษที........"
"นายไม่ใช่คนที่จะมาขอโทษหลังเสร็จกิจนะ......." ใบหน้าสวยค้อนเข้าให้ ไอ้ทีบอกว่าเจ็บ ไม่เห็นจะยั้งเลย -- --"
"อืม......ฮ่า ๆ นั่นน่ะสิ......เห็นนายป่วยอยู่นิ...."
"ใช่! นายมันบ้าจริงๆ รังแกได้แม้กระทั่งคนป่วย.....ซี่โครงจะหักอีกกี่ซี่เนี่ย??"
"อืม......แล้วนายพอใจมั้ยล่ะ?......." ชายหนุ่มพลิกตัวขึ้นทาทับร่างอีกฝ่ายไว้
"นายก็รู้อยู่แล้ว.....อาซามิ......" ใบหน้าอ่อนหวานของเฟยหลงยิ้มให้ ก่อนจะยกสองมือขึ้นประคองหน้าชายหนุ่ม.......
..................จุ๊บ!.................. จูบแผ่วเบาอย่างรักใคร่ แต่ทว่ากักเก็บความรู้สึกเจ็บแปล่บในใจไว้ที่อีกฝ่าย
"พักผ่อนเถิด.......เดี๋ยวจะแย่ยิ่งกว่าเดิม....."
"ฉันอยากแย่......." เฟยหลงเอ่ยเพียงเบาๆ........
"หือ? อะไร?"
"เปล่า....ฉันก็แค่รู้สึกดี ที่เวลาป่วยอย่างนี้ มีนายมาอยู่ใกล้ๆ........"
"อืม....นอนซะ......." อาซามิไม่พูดอะไร เขาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ และสอดลำแขนไว้ใต้ศีรษะของเฟยหลง........
ร่างเฟยหลงที่ถูกอาซามิโอบกอดเอาไว้......พลิกตัวหันมามองใบหน้าคมเข้มของอาซามิ
ลมหายใจถี่กระชั้น เริ่มค่อยๆ เชื่องช้าลง......อาซามิกำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา.......
'เมื่อนายหลับตา.......นายนึกถึงใคร อาซามิ?'
..
.
"บอกให้นอนไง......." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น โดยไม่ได้ลืมตา.....และแน่นอน อาซามิรู้อยู่ว่าตนเองถูกจ้อง......
"..............." เฟยหลงไม่พูดอะไรออกไป......เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่มคนนี้นักหรอก.....
และเขาก็ยอมปิดเปลือกตาลง..........................ซักพัก.........
ควับ!
"อ๊ะ......."
อาซามิพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเฟยหลงอีกครั้งอย่างเจ้าเล่ห์
"ถ้าไม่นอน.....ฉันก็จะทำให้ไม่ต้องนอน"
"อื้อ.....ยะ...หยุดนะ......ฉันเจ็บอยู่นะ......" ชายหนุ่มซุกไซ้ไปทั่วลำคอและใบหน้าของเฟยหลง
"ก็อยากไม่นอนทำไม?"
"อือออ....นะ....นอนแล้ว...นอนแล้ว......" เฟยหลงร้องเสียงหลง ใบหน้าเริ่มระอุไปด้วยริมฝีปากอุ่นของอาซามิ
ที่ลากไล้ไปตามลำตัวของเขา......
..
.
"อ๊ะ....." เฟยหลงสะดุ้ง เมื่อถูกหยอกล้อที่ยอดอก.......
"หึ.....ช่วยไม่ได้นะ......" อาซามิเงยหน้าขึ้นมายิ้มมุมปาก.....ก่อนจะก้มลงลากผ่านยอดอกไปมาทั้งสองข้าง.......
"เป็นไง....ดีไม่ใช่เหรอ.....?"
"....อือ........." เฟยหลงหลับตาพริ้ม........และลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมื่ออาซามิหยุดการกระทำ....แล้วเลื่อนตัวขึ้นมา......
"ยังเจ็บอยู่มั้ย?" อาซามิเอ่ยถาม เฟยหลงทำหน้างงเล็กน้อย
ก่อนจะเข้าใจว่า...อาซามิถามถึงรอยกระสุนตรงหน้าอกที่อาซามิกำลังลูบไล้อยู่อย่างเบามือ......
"ไม่.....ไม่เจ็บตั้งนานแล้ว......"
"หือ?"
"แผลนั้น....มันจะคอยย้ำเตือนว่า ฉันมันคนโง่......."
"......" อาซามิขมวดคิ้ว......เฟยหลงลุกขึ้นพลิกตัวให้อาซามิอยู่ใต้ร่างเขาบ้าง.......
"โง่ที่หลงเชื่อ.....ในความอบอุ่นของนาย......."
เฟยหลงพูดจบแล้วหรุบตาลงต่ำ.....อาซามิเห็นท่าทีเช่นนั้นจึงเชยคางมนขึ้น......
..
.
"ถ้าโต่วยิงพลาดในวันนั้น......ชะ..." อาซามิกำลังจะพูดต่อ.......
"ถึงแผลนั่นมันจะใกล้หัวใจ......" เฟยหลงยิ้มบางๆ.......จ้องหน้าอาซามิ....อย่างจริงจัง......
"แต่ฉันไม่ให้มันโดนหัวใจหรอก.......
เพราะถ้าฉันตาย........นายก็คงตายไปด้วย............"
...
..
.
อาซามิพยุงร่างของเฟยหลงขึ้นมาให้ใกล้ใบหน้าเขา......แล้วจูบ.......
"อื้อ......" เฟยหลงผละริมฝีปากออก.....แล้วเอานิ้วมือเรียวแตะที่ริมฝีปากของอาซามิไว้.......
"ฉันเป็นคนโง่อีกแล้ว......."
"ทำไมล่ะ?"
"ฉันหลงเชื่อนาย....ทั้งๆ ที่นายก็ต้องจากไป ในไม่ช้า......" ก่อนจะนึกต่อในใจเงียบๆ
'ไปหาคนที่เติมเต็มชีวิตของนายได้มากกว่าฉัน......'
..
.
"......อืม......" คงเป็นครั้งแรก ที่คนอย่างเขาจะพูดอะไรไม่ออก.......อาซามิหลบสายตาอย่างไม่ตั้งใจ
เฟยหลงยิ้ม......'นั่นคือสิ่งที่แสดงออกมาจากใจจริงสินะ.......'
แหละใบหน้าสวยของเฟยหลง.....คลี่ยิ้มให้อาซามิอีกครั้ง......
"ฉันคงเป็นส่วนที่ล้นเกินของนาย........
แต่ฉันก็ยินดี.......
เพราะเมื่อไหร่ที่ส่วนที่เติมเต็มลดลง........นายก็จะนึกถึงฉัน..........."
...
..
.
อาซามิไม่ได้ตอบอะไร....เขารู้ว่าที่เฟยหลงพูดกับเขาเป็นความรู้สึกจริงๆ ......
เขายอมรับคำพูดนั้นด้วยรอยจูบที่หอมหวานหนักหน่วง......และค่ำคืนที่เนิ่นนานที่มอบให้แก่ เฟยหลง........
[ The End ]
ทำไมน้องเฟยต้องเจ็บปวดเสมอเลยนะ น้องเฟยของพี่ 
