Fiction : SlamDunk
Pairing : Akira Sendohx Kaede Rukawa
Type : AU Fan Fiction

:

[ Neverending ]

:

"นี่...ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสายนะ"

"......"

".....นี่"

"......"

"ไม่ตื่น....งั้นฉันจูบนะ"

"......"

"จะจูบล่ะนะ"

"......"

"......"

เปรี้ยง!

"เฮ้ย! ทำบ้าอะไรวะ???!!!???"

"โอ๊ย...เจ็บนะ"

"เล่นบ้าอะไรแต่เช้าฟ่ะ!"

"ก็นายไม่ยอมลุกซะที เดี๋ยวฉันออกไปแล้วใครจะคอยปลุกนายล่ะ"

"ใครให้ปลุกแบบพิเรนทร์อย่างนี้ฟ่ะ"

"แหม...ก็คิดว่านายคงแรงดีแต่เช้า"

"ไอ้บ้า! จะไปไหนก็ไปเลยไป"

"ครับ...คร้าบบบ งั้นผมไปล่ะครับ"

ผมมองเขาเดินเปิดประตูออกไป ก่อนจะฟุบหน้าลงบนหมอนต่อ

ผม...กับเจ้าหมอนี่มาอยู่ด้วยกันได้ยังไง มันเริ่มจากตรงไหนกันน่ะเหรอครับ

:

:

"วิ่งต่อไปสิ"

วันนั้นในสนามแข่ง วันที่ผมกับเขาได้เจอกันครั้งแรก

ผมมีหน้าที่คอยประกบเขา และนั่นเป็นวันที่ผมรู้สึกสูญเสียความมั่นใจในตัวเองในการเล่นบาสนิดหน่อย

เขาหลุดผ่านผมเข้าไปชู๊ตลูกลงห่วงได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะยิ้มมุมปากให้แล้วบอกให้ผมกับเจ้าหัวแดงเล่นต่อไป

ผมรู้ว่านั่น...ไม่ใช่การท้าทาย แต่ผมก็ไม่อยากจะยอมรับในความสามารถของเขาได้

การแข่งขันจะจบลงยังไงผมก็ไม่สนใจ

แต่....

ความรู้สึกที่อึดอัดมากกว่าในสนามบาสนั่นก็คือ

"นาย...สายตาท้าทายดีจัง"
หมอนั่นพูดด้วยความรู้สึกที่เรียกว่า 'ยิ้มด้วยดวงตา' ก็ได้ล่ะมั้ง

"พูดมากน่า"

"พยายามอีกหน่อยก็จะดีเองน่า"

"......" ผมเคืองเขาอย่างมาก ทำให้โชโฮคุเราพบความพ่ายแพ้ครั้งแรก
แล้วยังมาพูดกับผมแบบนี้อีก

"เจ้านั่นตลกดีนะ บอกว่าจะล้มฉันให้ได้.....นายคงคิดอย่างเดียวกัน?"

"ฉันไม่สนความคิดบ้าๆ อย่างนั้นหรอก"

"แต่ฉันสน...." เจ้าร่างสูงตรงหน้ายิ้มให้ผมก่อนจะเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี
ผมเพิ่งรู้สึกขุ่นเคืองเป็นครั้งแรก เพียงแต่คิดว่า เรื่องแค่นี้...ผมไม่สนหรอก

หลังจากที่ทีมเราทั้งสองจับมือร่ำลากัน ผมผละออกมาจากเพื่อนร่วมทีม
พร้อมจักรยานคู่ใจ....

แต่ทันใดนั้นเอง
..

.

ตูม!

"เฮ้ย! เป็นไรหรือเปล่า?"

"นี่ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า??"

"ไม่เป็นไร"
ผมตอบไปมองสภาพรถคู่กายแล้วอยากจะนอนต่อซะจริงๆ (หลับในตอนขี่ถึงได้ชน)

"55555555555"
เสียงหัวเราะดังขึ้นด้านหลัง

"นายนี่มัน....55555"

"เจ้าบ้า หัวเราะอะไร??"

"เอ้าๆ ขึ้นมา ฉันจะไปส่งเอง"
ไม่รู้ด้วยเหตุอันใดที่ผมเดินเข้าไปหาหมอนั่นแล้วก็ยอมซ้อนแต่โดยดี

ก็คนมันง่วงนิ

..

.

"ตื่นได้แล้ว นี่นายหลับเป็นตายเลยนะ"

"ที่ไหนเนี่ย?"

"ห้องฉันเอง"

"....." ผมงงไปหมด จำได้ลางๆ ว่าผมซ้อนท้ายจักรยานของหมอนี่

แล้ว...

"เมื่อวานพอนายมากับฉัน ก็หลับไม่รู้เรื่อง ฉันตั้งใจจะไปส่งนายที่บ้าน
แต่ไม่รู้จะถามยังไงก็เลยพามานี่ ดูท่าทางนายจะเหนื่อยน่าดูสินะ"

ผมไม่ได้เหนื่อยหรอก แต่มันเป็นนิสัยปกติของผมต่างหาก...(แก้ไม่หายหรอกครับ)

"หิว"

"....." หมอนั่นยิ้มอย่างขำๆ
ในวันนั้นผมได้กินอาหารที่ห้องเจ้าหมอนั่นเป็นครั้งแรก
แถมยังได้อยู่คุยอยู่จนเย็น

เท่าที่ได้พูดคุยกันแล้ว หมอนั่นก็กวนๆ อยู่ไม่เบาเลย

"ฉันชอบเวลานายทำหน้าอย่างนี้"
หมอนั่นทำตาล้อเลียนผม พวกคุณคงนึกออก...ดวงตาในแบบเฉพาะตัวของผม ----"-----

"มันตลกดี"

"ไม่มีอะไรทำรึไง"

"555 โทษๆ ก็ฉันชอบมองนายแบบนั้นนิ"

"......." มันพูดอะไรไม่คิดมั่งเลย

"นี่...ไปเล่นกันเหอะ"

"ไม่อ่ะ จะนอน" ผมตั้งท่าล้มลงนอน
ไม่อยากไปวุ่นวายกับเรื่องไร้สาระของเจ้าหมอนี่ เล่นอะไรกัน โตจนป่านนี้แล้ว

"ไม่ไปเหรอ? ฉันอยากลองชู๊ตกับนาย"

"...!..." ผมลุกขึ้นในทันที!
หมายความว่า ชวนไปเล่นบาสน่ะเหรอ??

ไปสิ ผมอยากจะเรียนรู้เทคนิคของหมอนั่นอยู่แล้ว เพื่อสักวันนึงผมจะต้องก้าวนำเขาให้ได้
ผมลุกขึ้นหยิบกระเป๋าส่วนตัว แล้วรีบตามเขาไปทันที

สนามบาสเก่าๆ ข้างๆ ห้องพักของเจ้าหมอนั่น
ดูแล้วคงไม่ค่อยมีใครสนใจจะมาเล่น
รึนี่เป็นข้อดีที่ทำให้เขามีความสามารถเป็นที่ยอมรับ

"เข้ามาเลย!"

...

..

.

ในวันที่ผมลงแข่งนัดแรกในการแข่งขันรอบคัดเลือก

โชโฮคุของผมเจอกับมัธยมมิอุระได
ผลสกอร์จบลงอย่างสวยงาม แม้ว่าตอนแรกโชโฮคุจะตามอยู่
แต่เรื่องแค่นั้นผมไม่สนหรอก

แถมเจ้าโง่ซากุรางิก็ทำแต่เรื่องงี่เง่า!
ฮึ สมน้ำหน้า โดนไล่ออกจากสนามไปซะได้
ทั้งๆ ที่ผมออกจะสนุกเวลาที่เจ้านั่นอยู่สนามด้วยก็ตาม (สนุกที่ได้เยาะเย้ย หุ หุ)

ผลสุดท้ายก็จบลงอย่างสวยงาม

"วันนี้ก็เล่นได้ดีอีกแล้วสินะ"
เสียงที่เริ่มคุ้นเคยดังอยู่ข้างๆ รั้วโรงเรียน

"นาย...มาทำไม?"

"ก็มารับนายไง"

ผมเดินขึ้นซ้อนจักรยานหมอนั่นเฉยเลย
ทำไมนะ...เริ่มชินกับเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"ฉันไปดูนายมาด้วย"

"อือ"

"เกือบไปแล้วสิ"

"......"

"ดูพวกนั้นสนใจนายอยู่ไม่น้อยเลยนะ โดยเฉพาะเจ้าไนโตะ"

"......"

"เฮ้"

"......"

ผมได้ยินแว่วๆ ว่าหมอนั่นบ่นอะไรอยู่สองสามคำไม่รู้.....

แต่เรื่องแบบนั้น ผมไม่สนใจ

งีบดีกว่า

"เฮ้...ระวังตกนะ"

...

..

.

'วันนี้เต็มที่เลยนะ'

ของมันแน่อยู่แล้ว...

เมื่อเช้าหมอนั่นบอกกับผมก่อนผมจะเดินเข้าโรงเรียน
ใช่แล้ว วันนี้ผมมีแข่งนัดสำคัญกับทีมโรงเรียนมัธยมโชโย

ฟูจิมะ เอสแห่งโชโย
เป็นคนที่มีสายตามุ่งมั่นดี
แต่นั่น...ผมไม่สนหรอก

เพราะท้ายที่สุดแล้วโชโฮคุก็เป็นฝ่ายได้ชัยชนะ
หลังเกมจบ....ไม่อยากจะบรรยายเลยครับ

"มารับเหรอครับ?"

"อืม....นาย โคงุเระใช่มั้ย?"

"ครับ"
รองกัปตันเงียบไปแป๊บนึงก่อนจะส่งยิ้ม

"ผมว่า ตอนนี่อย่าเพิ่งดีกว่ามั้ยครับ"

"หือ?"

"...."

"อ๊ะ! ซะ...เซนโด??!!??"

"ขอละกันนะ"

".................."

"อะ...ไร อุ้มไปเลยเหรอ? แล้วอีก 4 คนที่เหลือจะทำยังไงล่ะ??"
คนพูดได้แต่อมยิ้ม ก่อนจะปิดประตูชมรม และทิ้งเสียงกรนไว้เบื้องหลัง

...

..

.

และแล้ววันที่น่าตื่นเต้นก็มาถึงอีกวัน

'สาธิตมัธยมไคนัน' เจ้าของสถิติแชมป์ 16 สมัยซ้อนสำหรับอินเตอร์ไฮ

นั่นเป็นทีมที่ต้องโค่นลงให้ได้

แต่มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดไว้
เป็นการเล่นที่ต้องใช้ความอดทนมากที่สุด
อาคางิก็มาเจ็บซะก่อน เจ้าบ้าซากุรางิก็เอาแต่อวดเก่งอยู่นั่นแหละ
แต่ผมเห็นเค้าพยายามทำหน้าที่แทนอาคางิ
ของแบบนั้น....ใครๆ ก็ทำได้กันทั้งนั่นแหละ *แบมือยักไหล่*

10 คะแนน...
ระหว่างที่อาคางิไม่อยู่

ผมต้องทำให้ได้

"เฮ้!!!!!"
เสียงเชียร์ที่กระหึ่มเรียกชื่อผมดังเป็นระยะๆ ทุกครั้งที่คะแนนตีตื้นไคนัน

ราวกับเสียงเชียร์ของ เอส เรียวนัน ผมคิดว่าใครสักคนคงจะคิดอย่างนั้น
ทำไมต้องเอาผมไปเทียบหมอนั่นด้วยนะ????

เอ๊ะ! เจ้าฟูจิมะนิ? ผมเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น

และเจ้าหมอนั่น!

เดินมาพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม ทำหน้าเฉยๆ แบบนั้น คงเก็บแต้มมาล่ะสิ
แน่นอนว่า เรียวนันต้องทำได้อยู่แล้ว

คงมาทันเห็นฝีมือของผมบ้างล่ะ
แต่จะเห็นหรือไม่เห็น....ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจ

เพราะตอนนี้ผมคงต้องมองไปข้างหน้าเหมือนกัน!

'เข้ามาเลยไคนัน!'

...

..

.

ปี๊ดดดดดด!!!!!!!!!!!!!

'สาธิตไคนัน เป็นผู้ชนะ!'

ผมซึ่งเหนื่อยแทบขาดใจ ได้พักตั้งแต่ 5 นาทีก่อนหมดเวลาการแข่งขัน

5 วินาทีสุดท้าย เจ้าบ้าซากุรางิ ส่งบอลให้ฝ่ายตรงข้าม!!

อยากจะตะโกนออกไปจริงๆ

'ไอ้บ้าาาาาาาาา!!'

แต่เรื่องแบบนั้น ผมไม่ทำหรอก

...

..

.

หมอนั่น เอาแต่จ้องซากุรางิ

เจ้าหัวแดงก็ทำได้ดีกว่าที่ผ่านมา ถ้าไม่นับเรื่องถูกไล่ออกจากสนาม
กับเรื่องส่งลูกพลาดในวันนี้แล้วละก็....

ยังคงตามหลังผมอีกนาน (555 แอบหัวเราะในใจ เจ้าบ้าเอ๊ย!)

"นี่ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?"

"....."

"ข้าวเช้าเสร็จแล้วนะ"

"....."

"นอนนานจังตั้งแต่เมื่อวานเย็นเลยนะเนี่ย"

"....."

"เฮ้...วันนี้วันหยุด ไปเดทกันเหอะ....เฮ้!....ตื่นซี่......"

"......"

"..................."

"......"

:

:

ก๊อก..ก๊อก....ก๊อก!

"ใครน่ะ?"

"ฉันเอง"

"อ้าว....ทำไมยังไม่ไปเรียนอีก?"

"ฉันก็กลับมารับนายไง"

"จะบ้ารึไง"

"ก็...จักรยานมีคันเดียว ถ้าฉันเอาไปแล้วนายจะไปโรงเรียนยังไงล่ะ?"

เจ้าหมอนี่....นั่นแหละครับ คนที่ผมเริ่มจะหลงมัวเมาในความซื่อตรงของเขา
นอกจากความสามารถที่เก่งกาจ ที่สักวันหนึ่งผมต้องไล่ตามเขาทัน

"เพิ่งคิดได้รึไง" ผมตอบแบบกวนๆ

"ก็...นะ"

ทุกวัน

ผมต้องอาศัยให้หมอนี่ขี่จักรยานไปส่งผมที่สถานีทุกวัน

"เดี๋ยวนายก็ได้สายเหมือนฉันหรอก"

"ไม่เป็นไรน่า....ฉันน่ะ ไม่เคยไปทันอยู่แล้ว 5555"

เจ้าหมอนี่พูดได้ไม่อายปากเลย ไม่เคยสะทกสะท้านกับอะไรเลย --"--

"อีกสองวันเราก็เจอกันแล้ว"

"วันที่นายแพ้มาถึงเร็วจัง"

"555 นายคงต้องกลับเองนะ เพราะฉันต้องซ้อม"

"......"

"นี่...ไล่ฉันให้ทันนะ"

เสียงผิวปากอย่างมีความสุขของเซนโดมันทำให้ผมชักง่วงขึ้นมาอีกแล้ว.....

"เฮ้ย! นี่...อย่าหลับนะ เดี๋ยวก็ตกรถหรอก"

"........"

ผมกอดเอวหมอนี่แน่นอย่างนี้....

แล้วจะตกได้ไงกันเล่า!

งี่เง่าชะมัด

...

..

.