"บ้าน่า....ฉันกับเค้า เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันนะ"

"............."

"............."

เงียบกันทั้งคู่

"แล้วถ้าเป็นโนดะ นายรังเกียจหรือเปล่าล่ะ??"

"ก็ถ้าเป็นมากิยามะล่ะ?"

ไม่ลดลาวาศอกกันเร้ยยย.....

"55555"
โมโตกิขำออกมาอย่างเสียไม่ได้

"ขำอะไรฟ่ะ??"

"ก็สีหน้านายมันบอกไง ว่ากำลังเขิน....เอ้าๆ....แดงเข้าไป.....นี่ๆ ชอบเค้าใช่มั้ยล่ะ?"

"ก็........." ซาคางุจิตอบไม่ถูก ได้แต่เอามือลูบๆ คอเล่นๆ

"เฮ้อ~ ฉันว่านายคงไม่แห้วหรอก เห็นหน้าตาของเค้าวันนี้แล้ว ตอนที่ฉันบอกเรื่องดอกไม้นั่น [b]ฉันฟันธง![/b]"

"คงไม่หรอก....ปกติแล้วหมอนั่นเป็นคนเจ้าระเบียบจะตาย คงพูดออกไปอย่างนั้นแหละ"

"ฮึ พนันกันมั้ยล่ะ?"

"ว่าแต่คนอื่น นายล่ะ? กับคนที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กอย่างนั้น"
ซาคางุจิลองหยั่งเชิงถามมั่ง

"ไม่รู้สิ....ฉันเองยังไม่ได้คิด....แต่ฉันก็เห็นว่าเค้าก็ดี ไม่ได้นึกไม่พอใจอะไร"

"ใช่ๆ นายมันน่ารำคาญจริงแหละ"

"เฮ้ย ไรวะ? หลอกด่ากันนี่หว่า...."

"555555 เออ ดิ"

:

"เฮ้ย...ดูโน่น"

สองหนุ่มเดินกลับมาจะเข้าห้องพัก แต่พอดีโมโตกิเหลือบไปเห็นประตูห้องซาคางุจิเปิดอยู่

มากิยามะยืนอยู่กับรุ่นน้องคนนึง....ท่าทางเขินๆ
อ๋อ....รุ่นน้องแอบมาให้ดอกไม้ให้รุ่นพี่ ต่อหน้าต่อตานี่เอง....

"ไง?....มัวยืดยาดแบบนาย ระวัง ม ค ป ด นะเฟ้ย" โมโตกิกระซิบเตือน

ซาคางุจิได้แต่มองนิ่งอยู่อย่างนั้น

"เอ้า...เอาไป ถ้านายไม่บอกเค้า อาจจะแห้วก็ได้ ไปสิ....วันนี้เจ้านั่นไปหาพี่ด้วยนิ ส่วนอีกหนอก็ไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ?"
โมโตกิพยายามดันเพื่อนรุ่นพี่ให้ตรงกลับเข้าห้องไป พร้อมๆ กับยัดดอกไม้หนึ่งดอกใส่มือติดไปให้ด้วย

จริงๆ ก็อยากให้ไปขวางๆ คู่หน้าห้องนั่นมากกว่า

"โชคดีนะเพื่อน"
โมโตกิตบไหล่เอ่ยเบาๆ ตามหลังออกไป ซาคางุจิเหลียวกลับมาถามความมั่นใจอีกรอบ
เพื่อนรุ่นน้องพยักหน้าให้น้อยๆ ก่อนจะแอบยิ้มกับการลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ของซาคางุจิ

"โทษที....มาขัดจังหวะหรือเปล่า?"

"อ๊ะ เปล่าครับรุ่นพี่....ผมจะไปแล้วฮะ งั้นผมขอตัวก่อนละกัน"

เฟี๊ยว~ รุ่นน้องคนนั้นเผ่นไปอย่างรวดเร็ว ; P

"นายทำหน้าน่ากลัวเชียว"
มากิยามะท้วง

"อ้าว เข้าใจผิดเหรอ.....นึกว่าอยากให้เค้ารีบๆ กลับไป"
ซาคางุจิแอบล้อ เขาเห็นมากิยามะทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกตั้งแต่เดินใกล้เข้ามาแล้ว

"อ้าว...."

เจ้าตัวงอนกลับเข้าห้องไม่พูดอะไรอีกเลย เขาก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา.....
พักนี้ทำไมดูเหมือนชอบโมโหเขาอยู่เรื่อย??

ซาคางุจิเดินตามกลับเข้าไปในห้อง เห็นมากิยามะง่วนกับการเก็บเสื้อผ้าที่เตียงของตนเอง ไม่ได้หันมามองหน้าเขา

ชายหนุ่มเดินเข้าไปด้อมๆ มองๆ ตั้งท่าจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ก็ไม่พูดซักที

จนมากิยามะเริ่มสงสัย เงยหน้าขึ้นมามอง แต่ซาคางุจิก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนไม่มีอะไร
ท่าทางน่าหมั่นไส้ซะจริง!

มากิยามะก็เลยไม่สนใจอีก.....

.....

...

ผ่านไปซักพัก เมื่อเห็นว่ามากิยามะไม่ยุ่งแล้ว ซาคางุจิก็เดินเข้าไปใกล้ๆ อีกครั้ง

"เป็นอะไร? จะพูดก็ไม่พูด!!"

"เอ่อ...ฉัน ไม่รู้จะพูดอะไร....."
ซาคางุจิตั้งตัวไม่ทัน

"ไม่พูดแล้วมาแอบมองทำไม?"
มากิยามะยืนกอดอกรอคำตอบที่เข้าหู

"ไม่ได้แอบ มองตรงๆ เลยเนี่ย"
ตอนนี้หน้าซาคางุจิทำด้วยอะไรนะ.... --- ----" วอนซะจริงเชียว

"อย่าดูดบุหรี่ในห้องนะ บอกแล้วนะว่ามันเหม็น"
มากิยามะทักท้วงทันที! เมื่อเห็นซาคางุจเริ่มจะหยิบอุปกรณ์ประจำตัวขึ้นมา เขามักใช้ในยามคับขัน

"อ่ะ...เอ่อ โทษๆ"

ซาคางุจิเงียบไปซักพักแล้วจึงค่อยเอ่ยขึ้น

"เมื่อกี้...ใครเหรอ?"

"แฟนคลับ"

"ไหนว่าไม่ pop ไง"

"รุ่นน้องนั่นคงสติไม่ดีมั้ง!"
เริ่มเถียงก็เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด

"ไม่เอาน่า...ฉันไม่ได้จะว่าอะไร"
ซาคางุจิเองก็ไม่อยากจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง

"ก็ใครกวนก่อนล่ะ"

"พักนี้นายเป็นอะไรนะ?....."

"ทำไม?" เขาก็เป็นอย่างนี้แหละ มีแต่นายนั่นแหละซาคางุจิ ที่ทำให้ฉันหงุดหงิด ไม่รู้ตัวมั่งซะเลยรึไงนะ??

"ก็ดูเหมือนอารมณ์ไม่ดีอยู่เรื่อยๆ เวลาอยู่กันคนอื่น ไม่เห็นเป็นอย่างนั้นเลย"

"........."
มากิยามะนิ่งไป ไม่คิดเหมือนกันว่าซาคางุจิจะแอบจับความรู้สึกของเขา

"ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจหรือเปล่า?....บางที......บางที ฉันอาจไม่ได้ตั้งใจนะ"
ฟังคำพูดของซาคางุจิแล้ว มากิยามะเองก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะแสดงออกมากไปหรือเปล่า?

ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย

"ขอบใจที่เป็นห่วง ฉันไม่มีอะไรหรอก นายไม่ต้องเก็บไปคิดหรอก"

"วันนั้นของเดือนเหรอ?"
น่านน --- ---" คนกำลังสำนึกผิด ปั๊ด -- ---"

"ก็ปากเสียอย่างนี่แหละ"

"โอ๋ ๆ ๆ ฉันก็พูดไปงั้นแหละ ไม่ได้ตั้งใจทำให้นายโกรธนะ...ขอโทษ"

"......." จะยิ้มก็ยิ้มไม่ออก น่าหมั่นไส้ตานี่นักเชียว.....

.....

...

"เอ่อ...นี่....ฉันให้"

หลังจากเงียบไปนาน จู่ๆ ซาคางุจิก็โพล่งขึ้น
แล้วในมือยังมีดอกกุหลาบสีแดงดอกนึงยื่นมาให้อีก

"อะ...อะไรอ่ะ?"

"ก็ให้ไง รับไปสิ"

"เอามาให้ทำไม...."

"ก็...ฉันคงสติไม่ดีมั้ง"

"คนบ้า....."


:

หลังจากนั้น.....ทั้งคู่ก็เริ่มรู้ใจกันและกันทีละนิด

ไม่นึกเลยว่า เหตุการณ์คราวนั้นทำให้เกิดเรื่องใหญ่ที่ทำให้อุปกรณ์ฟลายอิ้งของกองกำลังเสียหาย

และเล่นเอามากิยามะไม่ยอมพูดดีด้วยตั้งหลายวัน.....

ก็ใครใช้ให้ซาคางุจิไปเปิดเผยเรื่องหน้าอายต่อหน้าผู้การอย่างนั้นล่ะ???

ทั้งคู่โดนทำโทษด้วยการตัดเงินเดือน และพวกเขาก็พยายามเจอกันแค่อาทิตย์ละครั้ง.....

"นี่ เดี๋ยวก่อน!"
ซาคางุจิเรียกมากิยามะให้หยุด

แล้วเดินเข้าไปใกล้ หันซ้ายหันขวาไปรอบๆ

"ก่อนกลับเข้าไป...."

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย

"จูบได้ไหม?"

"........."
ตาบ้านี่! ถามอะไรบ้าๆ

เล่นเอาเขิน

"นะ...กว่าจะได้เจอ ตั้งอาทิตย์หน้า"

"......"
มากิยามะหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร
ซาคางุจิคงคิดว่าเป็นคำอนุญาต

..............................................................

"บ้าชะมัด!"
ซาคางุจินึกฉุนตัวเองจริงๆ

ทำไมต้องมาหลงใหลคนตรงหน้าขนาดนี้ก็ไม่รู้สินะ

"เข้าไปกันเถอะ"
ซาคางุจิจูงมือมากิยามะเดินเข้าไปยังอาคารกองกำลัง

นับจากนี้คงเป็นการเริ่มต้นที่ดี แม้ว่าจะมีอุปสรรคบ้างก็ตาม.....

:

:

"เขาถามมาว่า ทำไมคู่เราพูดกันน้อย บทก็น้อย"
ซาคางุจิลดมือที่ถือจดหมายลง และยกอีกมือที่มีบุหรี่ที่ปลายนิ้วขึ้นมาแทน

เหลือบมองเห็นมากิยามะแอบยิ้มน้อยๆ

คงขำๆ แฟนคลับเหล่านั้น.....ซักพักจึงเอ่ยขึ้น

"ฉันไม่ได้ขี้โวยวายเหมือนหมอนั่น"


"ฉันก็คงไม่น่ารักเหมือนโนดะหรอก"

"ใช่...นายน่ะ เข้มงวดไปซะทุกอย่างเลย ไม่เห็นยอมอ่อนให้ฉันมั่ง"

คนฟังหน้าบึ้งตึงก่อนจะเถียงออกไป
"ฮึ! ถ้ายอมให้นาย.....ก็ได้ใจเปล่าๆ น่า"

"มานี่สิ"

"....?....."

"มันหนาวไม่ใช่เหรอ?"

มากิยามะขยับเข้าไปใกล้ๆ ซาคางุจิ

ชายหนุ่มผมยาวดูดบุหรี่เข้าปอดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วปล่อยทิ้ง

ก่อนจะโอบร่างของคนสำคัญมาไว้ใกล้ๆ ตัว

ความรักของพวกเขา คงออกมาในรูปแบบนี้ น่าจะเหมาะแล้ว.....

:

:


[ The End ]

ปล.รักลูกสาวคะ ^ ^

จากคนแต่ง