Fiction : G-Defend
Pairing : Nishiwaki Tatsumi
Dr.Hashizume Shino
Type : AU Fan Fiction
For : Birthday ~MY SHINO~ 8 Feb, 2007
:
[ 3 men and a memory ]
:
วันนี้จะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด....
:
:
"ชิโนะอยากไปที่ไหนอีกมั้ย?"
"......" ชายหนุ่มหน้าสวยหันมายิ้มให้คนที่รัก
"ไม่มีครับ......"
ผมอยู่กับคุณนิชิวากิทั้งวันแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว สำหรับวันสำคัญนี้
ได้นั่งตรงข้ามกัน เห็นหน้ากันชัดๆ อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้....ก็เพียงพอแล้ว
"ไหว้พระเมื่อกี้ ชิโนะขออะไร?"
ฮาชิซึเมะเอาแต่ยิ้มให้ ก่อนจะยกมือข้างนึงขึ้นมาเท้าคางไว้ (แน่นอนว่าท่าทางต้องน่ารักอยู่แล้ว >_<~!!!)
"บอกก็ไม่ใช่คำอธิษฐานสิครับ" ใบหน้างามทำหน้าเจ้าเล่ห์
"ยังมีอะไรอีกน้า? ที่ฉันยังไม่รู้"
"นั่น...น่าจะเป็นคำพูดของผมมากกว่านะครับ" คนสวยพึมพำ
"หือ?" นิชิวากิเอียงคอเล็กน้อย
:
:
'ขอให้ผมมีความสุขกับเขาด้วยเถิด.....ขอให้เขามีสุขภาพที่แข็งแรง ผ่านพ้นจากภัยอันตรายต่างๆ'
สิ้นเสียงอธิษฐาน เสียงไม้กระทบกันในกระบอกเป็นจังหวะ
สักครู่ก็มีไม้กระเด็นออกมา.....
:
ใบที่ 8
'เขา...จะไม่มีวันโกหก'
:
:
"คุณนิชิวากิไม่สั่งอะไรทานเหรอครับ"
"ไม่ล่ะ"
"คุณนิชิวากิไม่ชอบของหวาน...."
"อืม..." เมื่อตอบแล้วก็เหมือนคิดอะไรบางอย่าง
"....มีอะไรเหรอครับ?"
"นึกถึงเมื่อก่อนน่ะ....."
"......." ฮาชิซึเมะไม่ได้พูดต่อ เพียงแค่ตั้งใจฟัง
"ฉันโดนใครคนนึงแกล้งเอา"
"ให้ทานขนมหวานเหรอครับ?"
"รู้ด้วยเหรอ?"
"......" ฮาชิซึเมะได้แต่ยิ้ม เขาได้ยินข่าวลือนั่นมานานแล้วล่ะ
ใครๆ ที่ทราบเรื่องนี้ ต่างก็พูดกันเป็นเสียงเดียวว่า 'คงจะสนุกกว่านี้ถ้าหากได้อยู่ด้วยวันนั้น'
แต่เขา....มาไม่ทัน
"ใครเที่ยวเอาไปลือนะ เสียชื่อหมดเลย"
แน่นอนว่าคนมีมาดอย่างนิชิวากิย่อมจะไม่พอใจแน่ๆ
"ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ ว่าแต่จริงๆ แล้ว ผมก็อยากอยู่ด้วยในวันนั้นจัง"
ฮาชิซึเมะนั่งไขว้ห่างสบายๆ อมยิ้มจนลมพัดผ่านผิวแก้ม.....
ชายหนุ่มนิ่งแป๊บนึงก่อนจะเอ่ย
"เป็นเรื่องที่ไม่น่าให้ชิโนะอยู่ด้วยหรอก"
"ทำไมล่ะครับ....ผมไม่คู่ควรกับความทรงจำดีๆ ของคุณเหรอครับ" ฮาชิซึเมะแกล้งทำหน้าเศร้า
"ไม่ใช่อย่างนั้น...ฉันก็แค่ไม่อยากให้ชิโนะเห็นใบหน้าอันขมขื่นของฉันต่างหาก"
"ดีออกครับ บางทีผมยังรู้สึกอิจฉาเพื่อนๆ ร่วมรุ่นของคุณ อย่างคุณฮารุกะ อุซางิ เลยนะครับ"
"......" นิชิวากิเหล่มองคนรักเล็กน้อย ปกติแล้วชิโนะไม่ค่อยพูดอะไรแบบนั้นนี่นา...?
"บางทีผมก็คิดว่า ถ้าได้เจอคุณนิชิวากิเร็วกว่านี้....."
"แล้วเจอฉันตอนนี้มันสายเกินไปหรือ?...."
"เปล่าครับ...." ฮาชิซึเมะหัวเราะเล็กน้อย เมื่อเห็นอาการงอนๆ ของนิชิวากิ
"ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย เพียงแค่นึกว่า คุณในสมัยก่อน คงจะมีเรื่องสนุกๆ
และเป็นเรื่องที่ผมอาจจะไม่เคยทราบมาก่อนก็ได้น่ะครับ ผมไม่เคยคิดว่ามันสายเกินไปเลยที่ได้พบคุณ....."
นิชิวากิจิบกาแฟก่อนจะมองใบหน้าหวานๆ ของคุณหมอของเขา....
"หลังจากที่เขาคนนั้นจากไปแล้ว....คุณยังมีเรื่องสนุกๆ อีกมั้ยครับ?"
เป็นคำถามที่แปลกดีจริง....
แต่ยามนี้ชิโนะที่ไม่ค่อยพูดหรือเอ่ยถามอะไรเขา กลับทำหน้าดีใจที่ได้พูดอะไรเช่นนั้น
นี่ก็คงเป็นอีกข่าวนึงใช่มั้ย? ที่ชิโนะรอที่จะถามเรา.....
สุดท้ายแล้ว....เราก็สู้คุณหมอฮาชิซึเมะไม่ได้เลย....
.
.
.
ในจำนวนเจ้าหน้าที่ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งชาติไม่น้อยที่สนิทสนมเป็นเพื่อนรักกัน
ไม่ว่าจะเริ่มรู้จักกันใน DG หรือก่อนหน้านั้น
มิตรภาพระหว่างหน่วยนอก อิเคงามิ จุน กับ ฮิราตะ ฝ่ายวัตถุระเบิด
แม้แต่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัย ม.ปลาย มายะ ฮิริว กับ ซานาดะ
หรือเพื่อนร่วมชั้นมาตั้งแต่สมัยประถมอย่าง โมโตกิ โซโงะ กับ โนดะ โยชิมิ
ที่ถูกเกี่ยวชะตาของทั้งคู่ให้มาเป็นคนรักกันอีกต่างหาก
ซึ่งก็คงไม่แปลกอะไรที่ชะตาชีวิตของพวกเขาได้มาลงเอยที่กองกำลังแห่งนี้....
หรืออาจจะเป็น พรหมลิขิต?
:
:
แหละคงไม่มีใครไม่รู้ว่าพวกเขา....ก็ก่อความสัมพันธ์ร่วมกันมาเนิ่นนานเช่นกัน....
:
:
ห้องพักใน รร.ฝึกหัด
"ยังไม่ออกไปอีกเหรอ?"
"อืม...กำลังจะไปนี่แหละ อิชิคาวะล่ะ"
"ก็กำลังเขียนการ์ดนิดหน่อยน่ะ คุโรจะได้ไม่เหงา"
"หมอนั่นไม่เหงาหรอก...."
"จริงสินะ....นายกับคุโรก็สนิทสนมกันดี วันนี้ก็เป็นวันเลี้ยงส่งแล้ว แถมคุโรยังต้องไปต่างประเทศอีก
เมื่อไหร่จะได้กลับมาเจอกันอีกก็ไม่รู้......อุซางิด้วย....."
"ฉันดีใจนะที่นายมีความรู้สึกแบบนั้น"
"นายว่าฉันเหรอ? ใช่สิ เมื่อก่อนนี้ฉันไม่เคยเชื่อใจใคร แต่เดี๋ยวนี้ฉันรู้สึกดีใจที่มีพวกนายเป็นเพื่อน"
"ก็ดีแล้วนิ ฉันว่านายต้องเป็น DG ที่ดีแน่ๆ"
"นายก็เหมือนกันนั่นแหละ....ไหนมาสิ นายมาเขียนด้วยกันก็ได้"
"อืม...."
"ฮ่ะ..แฮ่ม..." คนกระแอมซึ่งยืนอยู่หน้าห้องนานแล้ว เพียงแต่ไม่คิดจะเข้ามาขัดการสนทนาของคนทั้งคู่
"อ้าว คุโร ยังไม่ไปที่งานอีกเหรอ"
"ฉันก็....มาตามพวกนายน่ะ ไม่นึกว่า....." ก่อนคุโรจะพูดจบ อิชิคาวะก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน
"มานี่สิ ฉันเตรียมของขวัญไว้ให้นายด้วย"
"อืม...ขอบใจนะ"
และคนเข้ามาใหม่ไม่ได้สบตากับอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยเลย.....
:
:
"ก็คิดอยู่แล้ว...ว่านายไม่ชอบเรื่องแบบนี้"
"ก็งั้นๆ น่ะ"
"ถึงได้ออกมายืนคนเดียวในซอกแคบๆ นี่อ่ะนะ"
"นายก็รู้จักดีไม่ใช่หรือไง?" นิชิวากิทำหน้ากวนๆ ก่อนจะถามต่อ
"แล้วออกมาทำไมล่ะ? กำลังสนุกนิ"
"แหม ก็....อยากอยู่ 2 ต่อ 2 กับนายมั่งนิ"
คำตอบเล่นเอาคนถามหันกลับมาค้อน
"บอกแล้วไงว่า ฉันกับอิชิคาวะเป็นแค่เพื่อนกัน"
"...เปล่าพูดอะไรนะ..." อีกฝ่ายแกล้งอมยิ้มเล่นๆ
"มีอะไร?"
คุโรเดินเข้าไปยืนติดระเบียง
"จากนี้ไปนายคงดูแลอิชิคาวะเป็นอย่างดี"
"ดูเหมือนนายอยากจะให้เป็นงั้น"
"นิชิวากิ....ขอฉันคุยดีๆ กับนายสักครั้งเหอะน่า ไม่ได้รึไง" คุโรค้อนขวับ!
".........."
"ฉันจะไปเรียนต่อด้านวัตถุระเบิด...."
"ชอบ?"
"อือ...มันท้าทายดี"
"อยากกลับมาช่วยงานที่ DG มั้ย?"
"....................."
คำถามนั้นเหมือนมีเสิศนัยอะไรบางอย่าง จนคิดคำตอบไม่ถูก
"ที่โน่นก็มี DG นิ"
"............"
"นี่...นิชิวากิ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น.....
หรืออะไรที่เกิดขึ้น....ระหว่างเรา....
แต่....ฉันขอพูดอะไรบางอย่าง ทั้งๆ ที่ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะพูดหรือไม่
'ฉันอยากให้เราก้าวไปข้างหน้า อย่าเหลียวกลับมามองข้างหลัง'
ฉันอยากเห็นทุกๆ คนยืนอยู่ในจุดเดียวกัน.....
แล้วฉันจะจากพวกนายไปอย่างหมดห่วง"
"..............."
"จะ...จะทำอะไร?" คุโรถามเบาๆ ขึ้นเมื่อรู้สึกว่าแขนถูกบีบอย่างแรง
และ
อีกนิดเดียว.....
นิดเดียวเท่านั้น
"กลิ่นเค้ก?"
"อะ...อือ ทำไมเหรอ? ชีสเค้กน่ะ ฉันกินไปตั้ง 6 ชิ้น"
"......." นิชิวากิปล่อยแขนทั้งสองข้าง
"นายไม่ชอบเค้ก?"
"ของหวานทุกประเภทนั่นแหละ!" นิชิวากิหันไปมองนอกระเบียงดังเดิม
คิก...คิก...
เสียงหัวเราะทิ้งไว้หลังจากที่เจ้าของเสียงเดินผละออกไป.....
'จะบอกว่า ไม่ต้องรอล่ะสิ'
:
:
"นายจะไปส่งคุโรรึเปล่านิชิวากิ"
เสียงอุซางิตะโกนถามมา
"ไม่ล่ะ ไปเถอะ"
"ทำไมล่ะ อาบน้ำเร็วๆ สิ จะรอ"
"ฉันต้องไปทำความสะอาดน่ะ"
"เหรอ....งั้นไปก่อนนะ"
"อือ......"
สิ้นเสียงอุซางิแล้ว นิชิวากิเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองยืนนิ่งอยู่ใต้ฝักบัวนานเท่าไหร่.....
:
:
"โชคดีนะ"
เพื่อนๆ ออกมาส่งคุโรที่หน้า รร.
เขาไม่ต้องการให้เพื่อนไปส่งถึงสนามบิน เพราะไม่อยากรู้สึกเหงามากไปกว่านี้....
"ขอบคุณมาก แล้วจะติดต่อมานะ ขอให้ทุกคนได้เป็น DG อย่างที่ตั้งใจ"
"คุโร....."
"คุณอุซา....อย่าร้องไห้สิ ฉันไปแค่ LA เอง"
"ก็มันไกลนิ ทำไมไม่เรียนที่ญี่ปุ่นนี่ล่ะ"
"หืมมม....ได้ข่าวว่าตัวเองก็จะตามไปปีหน้า? ไม่ใช่เหรอ?"
"ก็ปีนึงมันนานนี่....."
"รีบไปเถอะคุโร เดี๋ยวไม่ทันเครื่องบิน" อิชิคาวะตัดบท
"ไปนะ"
"ดูแลตัวเองนะ"
"......."
หลังจากคุโรนั่งรถออกไปแล้ว.....
"นิชิวากิใจร๊ายยยย ไม่เห็นมาส่งคุโรเลย ฮืออออออออออ"
"ไม่เอาน่า อุซางิ" อิชิคาวะกับคนอื่นๆ ก็ได้แต่ปลอบใจ.....
:
:
ตรู๊ดดด
"แม่เหรอครับ....ผมกำลังจะบินแล้วครับ"
"ดูแลตัวเองด้วยนะ.................................ร้องไห้หรือ? แค่คุยกับแม่เอง"
"เปล่าครับ ไม่มีอะไรแล้วนะครับ งั้นผมไปถึงโน่นแล้วจะโทรหาแม่อีกทีนะครับ"
"โชคดีนะลูก"
กริ๊ก.....โทรศัพท์ปิดลงแล้ว เจ้าของเครื่องได้แต่พึมพำ
'ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะคุยกับแม่หรอกครับ'
ท่านผู้โดยสารที่มีตั๋วเที่ยวบิน AAA กรุณาเช็คกระเป๋าแล้วเข้าทางประตู 2B ได้แล้วคะ.....
'อย่าหันหลังมานะ.....'
'...........'
'นายบอกเองไม่ใช่เหรอ? ว่าจะมองไปข้างหน้า'
'............'
'ฉันรับปากว่าจะดูแลอิชิคาวะ.....'
'.......'
ประโยคหนักแน่นที่คนฟังต้องหลับตา....
'จะดูแล ให้เขาได้เป็นผู้การ.....'
'เมื่ออิชิคาวะเป็นผู้การแล้ว....ฉันอยากให้นายกลับมา....'
'.........'
'ไม่ว่าเมื่อไหร่ มาร่วมงานกัน'
'.......'
....
...
..
'ดูซิ....ฉันเลยไม่รู้ว่านายร้องไห้เหมือนกันรึเปล่า....?'
เขาอมยิ้มก่อนจะมองดูแผ่น CD ในมือ เป็นซีรี่ย์ที่เขาชอบดูและเล่นเกมกันเป็นประจำ
ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเดินทางไปสู่จุดหมายที่ตั้งใจไว้.....
:
:
"ฉันนี่...ไม่ได้เรื่องเลยใช่มั้ย?.....ถึงไม่อยากให้คุณหมอมาเจอกันเร็วกว่านี้"
"ใครว่ากันครับ"
ฮาชิซึเมะยิ้มให้อย่างน่ารักอีกรอบ
"ผมไม่เคยเสียใจที่ไม่เคยได้ฟังเรื่องราวจากคุณ ทุกคนย่อมมีอดีตอยู่ในใจ
แค่ได้อยู่กับคุณในทุกวันนี้....ผมก็ดีใจมากแล้วครับคุณนิชิวากิ"
ฮาชิซึเมะเอื้อมมือมาแตะที่มือของนิชิวากิ
'ไม่ว่าส่วนไหนของชิโนะ ก็มักจะทำให้อุ่นใจได้เสมอ'
:
"ชิโนะ"
"ครับ"
"ฉันมีเรื่องสนุกๆ เยอะแยะไปหมด....จนกระทั่งได้เจอใครบางคน"
"ใครบางคนที่ทำให้ขนมหวาน กลายเป็นเรื่องที่เพื่อนฝูงเอาไว้หยอกเล่น"
"ใครบางคนที่ทำให้ดนตรีเป็นตัวเชื่อมของเหล่าเพื่อนสนิทที่รู้ใจ"
"และจนใครบางคนทำให้ "ชื่อทัตสึมิของฉัน"
จะเป็นของ 'คนเดียว' ที่จะร่วมชีวิตกับฉัน....ตลอดไปเท่านั้น"
ฮาชิซึเมะในยามนั้น ราวกับระบายไปด้วยบรัชออนสีแดงก่ำไปทั้งหน้า....
"ขอบคุณครับ"
เขาเอ่ยริมฝีปากเบาๆ
:
:
ปิ๊บ....ปิ๊บ
"อ๊ะ!"
"..........." ฮาชิซึเมะก้มลงอ่านข้อความที่ขึ้นบนมือถือ
หน้าเริ่มแดง
ฮาชิซึเมะเงยหน้าอมยิ้มเล็กน้อย ไม่สบตาแต่เสเอาผมทัดกับใบหู
"มีอะไรเหรอ?" นิชิวากิเอ่ยถาม เมื่อเห็นอาการเขินของคุณหมอที่รัก
"ปะ....เปล่าครับ"
"ไหน? ขอฉันดูหน่อยสิ ใครส่งข้อความมา"
"เอ่อ...ไม่ได้นะครับ" ดูทำหน้าเข้า....ฮาชิซึเมะหน้าแดงไปถึงหูหนักกว่าเดิม
"ขอโทษครับ....ผม....."
"ไม่เป็นไรหรอก เป็นธรรมดาที่พี่น้องคงต้องมีความลับกันบ้าง"
นิชิวากิยิ้ม ก่อนจะยกกาแฟในถ้วยขึ้นจิบ เขาพอจะเดาออกว่า ใครเป็นคนส่งข้อความมาในวันนี้...
แน่ซะล่ะ มือถือคุณหมอจะมีสักกี่คนที่รู้กันเชียว >_~
วันสำคัญเช่นกันน่ะสิ....
และในใจนิชิวากิก็รู้ว่า......อย่างชิมะคงไม่มีเรื่องอะไรหรอก
ยิ่งเห็นชิโนะเขินๆ อย่างนี้....คงไม่พ้นถูกแซวอะไรสักอย่างแน่ๆ
"กลับเถอะ....กาแฟร้านนี้รสชาติสู้ของคุณหมอไม่ได้เลย......"
::
:
:
ในห้องของคุโร
ภายหลังที่ห้องเงียบเสียงคุยมาสักระยะ....หลงเหลือเพียงแต่ลมหายใจที่ร้อนผ่าวปนเสียงหอบ
"ผมยาวเกะกะชะมัด"
"คุณคุโรชอบผมสั้นๆ เหรอครับ"
อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งพิงหมอน ก่อนจะคว้านหยิบแว่นตาที่อยู่ตรงไหนสักที่บนที่นอน
เมื่อไม่มีคำตอบ ก็แสดงว่ายอมรับ
"งั้นผมไปตัดก็ได้ครับ ถ้าคุณชอบ"
รอยยิ้มเผยอขึ้นบนริมฝีปากหนึ่ง
"เดะ...เดี๋ยวครับ...ไม่เหนื่อยรึไงครับ"
"พูดมากน่า....."
".........."
จากนั้นอาซาโนะก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเลย
:
:
(แถมอีกนิด)
"เหนื่อยมั้ย?"
"อื้อ วันนี้งานหนักหน่อยนะ"
"ด้วยกันนั่นแหละ"
"นานๆ จะได้อยู่กัน 2 คนซะที ไม่ดีเหรอ เนอะนิชิวากิ"
"ไม่เห็นดีเลย ได้อยู่ 2 ต่อ 2 กับนาย"
"ฮะ...ฮะ...ฮะ ยังฝังใจเรื่องนั้นอีกเหรอ?"
".........." *ปึ้ด!*
"นี่ๆ นิชิวากิ ถามหน่อยเหอะ ตกลงคุณหมอได้ลองค็อกเทลฝีมือนายมั่งรึยัง?"
"พูดมากน่า....." --"--;;
"ได้ข่าวว่าพาไปเดทข้างนอกมาเหรอ?"
"......." *ปึ้ด!*
"เป็นไงมั่งอ่ะ?? เล่าหน่อยเซ่"
*ปึ้ด!*
*ปึ้ด!*
*ปึ้ด!*
[The End]
